Geld stinkt niet

Boel vis (2014)

Hoe vaak ik niet denk of schrijf over geld als aards slijk en op allerlei andere manieren met een negatieve connotatie; ik heb nu reden om er nu ook eens anders over te schrijven. Als eerder aangegeven ben ik nu werkzaam in de visindustrie. “And industry it is!”.

Sommige mensen die me goed kennen weten dat ik een man ben van 12 ambachten en ……13 topbanen…..dacht ik. Ik geloof dat ik nu het gezegde toch gestand doe want het baantje dat ik nu uitvoer voelt als een ongelukje! Nimmer heb ik zoveel afzien genoten als in dit werk. Het is vies werk, zwaar voor ‘t fysiek en er komt geen eind aan de stroom vis die van de lopende band af flikkert. En Charles Darwin ten spijt: hoe ik me ook aanpas…..het blijft een kloteklus, ga het niet leuker vinden! De vissen is het ook niet gelukt zich zo aan te passen dat ze niet uiteindelijk op de band belanden, dus ik ben daarin niet de enige. Tijdens en na elke shift voel ik zeg maar….dat ik leef. Alles doet me zeer op een zeker edel deel na, dat ik verder niet zal benoemen. Tijdens het werk de naweeën van de dag ervoor en na het werk in bed is het onmogelijk om een houding te vinden waarin niets nog zeer doet. Alle spieren, gewrichten en kapsels doen mee. En dan denk ik….. morgen ga ik niet! Maar ja, dan is het morgen en na een verkwikkende nacht doet alles een tikkie minder zeer en denk ik: “ach…. In het zweet des aanschijns zult gij, in casu ik,  de huur verdienen” en maak ik me op voor een volgende shift. Angstvallig de telefoon in de gaten houdend en toch stiekem hopend dat de beker die dag aan mij voorbij zal gaan omdat ze mijn nummer niet kunnen vinden…. ofzo. Maar dan komt er toch een berichtje binnen: “20.000 kg, kom je?” Heel veel woorden maakt die logistiek manager er niet aan vuil; kort van stof zeg maar, maar al meer dan hij op de werkvloer bromt. Daar toetert en brult hij slechts.  Ik sla dan meteen aan het rekenen. 20.000 kg…. bij een gemiddeld gewicht van kilo of 3 per vis…. 7000 stuks. En dat…..dat maakt het er niet leuker op. Op zo een moment voel ik alleen compassie met mezelf. Gelukkig sta ik soms ook wel stil bij de vissen. Deze vis, nu toch hoofdzakelijk kabeljauw, zwemt van de Barentzzee naar het zuiden om daar hun soort in stand te houden. De vrouwtjes vol met kuit en de mannen, die het, slechts zaaddragend, wat minder zwaar hebben, zwemmen goed gevoed na foerage in de Barentzzee op naar de paaigebieden. Het zijn ongelooflijk grote hoeveelheden vis, maar volgens mij niet onuitputtelijk.  Beseffende dat daar waar ik werk slechts 1 bedrijf is en dat er zovele nog zijn die ook vis vangen dan vraag ik me werkelijk af hoe lang dat goed kan gaan met de visstand. Ondanks dat het gequoteerd is kan de visstand het uiteindelijk toch niet winnen; temeer daar er ook zoveel vrouwtjes gevangen worden. Maar dat denk ik dan, gespeend van alle kennis van mariene biologie. 

de Zee Geeft........mooie plaatjes (2014)



De Zee Geeft en de Zee Neemt…. An me hoela (Sorry Kniertje!). Ik misgun de vissers niets hoor, en hier leven ze al eeuwen van de visvangst en dat moet ook. Maar het roept wel vragen op over de manier waarop en de duurzaamheid en al dat soort dingen waar ik me in mijn werkend leven mee heb bemoeid.

En al mopperend en mijmerend zal ik vanavond hoogstwaarschijnlijk weer aan het werk moeten want ik heb het net zo nodig als de vissers hun vis. Geld stinkt nu dus even niet…… ik daarentegen……..!