“Mørketid”

't was kouder op land dan in zee (2014)

Sinds een maand is de “Mørketid”, de periode van de duistere “korte daglicht”dagen, zich hier aan het terugtrekken. De dagen lengen vlot en de zon laat zich steeds meer weer zien en klimt hoger en hoger. Dit is mijn eerste ervaring met een hele winter hier in het noorden. De kortste dag kende ongeveer 4 uur daglicht, maar geen direct zonlicht. Dat heb ik hier met mijn kids gevierd met een “Vikingduik”; in blote reet de zee in  en daarna warme soep. “Je suis un Viking”. Daarna lengden de dagen ras.

De  “Mørketid” was mooi om mee te maken en beslist niet deprimerend, hoewel het lichaamssysteem wel enigszins in de war was. Als ik zo het dagelijks nieuws beluister op mijn internetradio dan is er elders in de wereld veel meer duister te ontwaren; akelige duisternis die grote ophef te weeg brengt, vooral als het dichtbij komt. Cartoonisten die het potlood gesnoerd wordt met alle reacties die dat teweegbrengt. Met alle respect voor de tekenaars en hun lot krijg ik de kriebels over de geiligheid van het nieuws en de opgewonden reacties die het losmaakt. Tussen al die narigheid door lees ik dan, onder het belangrijke nieuws over de prestaties van een voetbalclub, dat er in Nigeria Afrika een meisje van 10, gekleed in bomvest een drukke markt opgeduwd wordt om zich te laten ontploffen, of een school in Pakistan waar meer dan 130 kinderen worden gedood. Van dit soort berichten krijg ik, net als ongetwijfeld een ieder, heel nare gevoelens. Ik kan dan echter de totale, massale verontwaardiging over de bedreiging van de vrijheid van meningsuiting niet zo goed plaatsen. Of eigenlijk is het een heel interessant gegeven. Werkt verontwaardiging en actiebereidheid alleen als  de loop van een Kalasnikov onze eigen keuken in kijkt? Kennelijk wel. Waarom niet bij dat andere verre nieuws over kinderen die .....niet eens de kans krijgen om te tekenen....  

Nou ja, het gebeurt allemaal hier ver vandaan. Ik zit hier veilig in païs en vree mijn stukjes te schrijven, heb makkelijk lullen en doe ook niks met mijn verontwaardiging, anders dan er aan denken, me afvragen en verwonderen...net als ongetwijfeld een ieder.